Bugün bi düşündüm, evet şekeri, şekerli şeyleri çok seviyorum tamam peki diğer insanlar? Onlar nefret mi ediyor? Hiç sanmıyorum ama pekala da dikkat edebiliyor, çaylarını şekersiz içebiliyorlar. Demek ki yapılabiliyor. Daha önce de denedim şekeri azaltmayı. İlk birkaç gün fena gitmesem de sonrasında hüsranla sonuçlandı ki, şu an bu yazıyı yazıyorum. Benim gibi kendine engel olamayan, şekerin onu mutlu ettiğini düşünenlere de ( ki uzun vadede ruhen ve bedenen bizleri çökertiyor, bknz: That Sugar Movie ) bir sesleniş olsun bu yazı! (Abarttım :) Ama ciddiyim bak)
Ben yarından itibaren ciddi ciddi başlıyorum ve elimden geldiğince güncelleyeceğim, yeşillendireceğim buraları yazılarımla. Gün gün ya da birkaç günde bir durumum ne, o gün kendimi ne kadar frenleyebildim bildireceğim. Umarım birileri için de kıvılcımlar oluşur ve yine birileri şekerin gizli düşmanlığına gözlerini açar...
Az şeker, çok mutluluk :)
